هبه در فقه اسلامی قراردادی است که به معنای دادن پول به دیگری مجانی است. بخشنده را «وهب»، گیرنده را «مثب» و مال را «عین محبه» میگویند. هدیه ای شکل می گیرد. [1] قبض به معنای تسلیم مال از هبه دهنده یعنی واقف به گیرنده است که برای صحت قبض، اذن واقف لازم است، در غیر این صورت، اگر پس از درخواست و قبول باشد. هدیه، هدیه توسط اهدا کننده بدون اجازه اهدا کننده گرفته می شود. چنین چیزی باعث تحقق قرارداد هدیه نمی شود.
طبق ماده 795 قانون مدنی ایران، هبه عقدی است که به موجب آن شخصی مالی را مجانا به دیگری می دهد.
عقود به جهات مختلفی تقسیم می شود که یکی از این جهات تقسیم عقود به عقود اختیاری، عینی و تشریفاتی است و در عقود عینی قبض معامله نیز شرط است. در کنار وقف و رهن، هبه یکی از عقود عینی است. طبق قانون مدنی ایران و نظر فقهای عامه، شرط قبض مال شرط صحت عقد است، یعنی بدون آن، مالکیت مال موهوبه از واقف به آن منتقل نمی شود. گیرنده.[2] عقود معوض و بلاعوض تقسیم می شود و هبه یکی از عقود بلاعوض است.
با توجه به جایز بودن هبه، واقف حتی بدون رضایت واقف (گیرنده مال) امکان استرداد هبه را دارد که اصطلاحاً رجوع به هبه است، هرچند ممکن نیست. برای استرداد هدیه در موارد زیر:
اگر شیء موهبتی گم شود.
اگر مثب پدر یا مادر یا فرزندان وهب باشد.
در صورتی که عین هبه از ملک مطب خارج شود.
اگر هبه در عوض باشد و در عوض داده شود.
در صورتی که تغییری در هدیه ایجاد شده باشد.
اگر یکی از پرداخت کننده یا گیرنده پرداخت فوت کرده باشد.
اگر شخصی به دیگری صدقه داده باشد.
اگر طلبکار طلب خود را به مدیون داده باشد، فقها معتقدند که در این صورت وقتی طلبکار از طلب خود گذشت می کند، دین تلف می شود و تلف شدن دین مانند تلف هبه است و مانع از استرداد آن می شود.
هبه در فقه اسلامی قراردادی است که به معنای دادن پول به دیگری مجانی است. بخشنده را «وهب»، گیرنده را «مثب» و مال را «عین محبه» میگویند. هدیه ای شکل می گیرد. [1] قبض به معنای تسلیم مال از هبه دهنده یعنی واقف به گیرنده است که برای صحت قبض، اذن واقف لازم است، در غیر این صورت، اگر پس از درخواست و قبول باشد. هدیه، هدیه توسط اهدا کننده بدون اجازه اهدا کننده گرفته می شود. چنین چیزی باعث تحقق قرارداد هدیه نمی شود.
طبق ماده 795 قانون مدنی ایران، هبه عقدی است که به موجب آن شخصی مالی را مجانا به دیگری می دهد.
عقود به جهات مختلفی تقسیم می شود که یکی از این جهات تقسیم عقود به عقود اختیاری، عینی و تشریفاتی است و در عقود عینی قبض معامله نیز شرط است. در کنار وقف و رهن، هبه یکی از عقود عینی است. طبق قانون مدنی ایران و نظر فقهای عامه، شرط قبض مال شرط صحت عقد است، یعنی بدون آن، مالکیت مال موهوبه از واقف به آن منتقل نمی شود. گیرنده.[2] عقود معوض و بلاعوض تقسیم می شود و هبه یکی از عقود بلاعوض است.
با توجه به جایز بودن هبه، واقف حتی بدون رضایت واقف (گیرنده مال) امکان استرداد هبه را دارد که اصطلاحاً رجوع به هبه است، هرچند ممکن نیست. برای استرداد هدیه در موارد زیر:
اگر شیء موهبتی گم شود.
اگر مثب پدر یا مادر یا فرزندان وهب باشد.
در صورتی که عین هبه از ملک مطب خارج شود.
اگر هبه در عوض باشد و در عوض داده شود.
در صورتی که تغییری در هدیه ایجاد شده باشد.
اگر یکی از پرداخت کننده یا گیرنده پرداخت فوت کرده باشد.
اگر شخصی به دیگری صدقه داده باشد.
اگر طلبکار طلب خود را به مدیون داده باشد، فقها معتقدند که در این صورت وقتی طلبکار از طلب خود گذشت می کند، دین تلف می شود و تلف شدن دین مانند تلف هبه است و مانع از استرداد آن می شود.
حقوق بانکی